Sinds 1973 ben ik actief met IJslandse paarden. Datgene dat begon als een prettige vrijdagmiddag-besteding groeide uit tot een grote liefhebberij.

Actief deelnemen aan wedstrijdsport, jureren van allerlei nationale en internationale wedstrijden en sinds 2002 het verzorgen van diverse cursussen op het gebied van wedstrijdvoorbereiding zijn activiteiten door de jaren heen die met zeer veel plezier zijn beoefend.

Gestart in Epe bij de familie Faber op de Fitjamýri-hoeve, samen met jeugdvriend Arie Andries de Lint, iedere vrijdagmiddag rijles en vervolgens de stoep vegen. Al gauw kwam daar menig uurtje paardrijden bij, afmesten, enz.

Toen de eerste wedstrijd zich aandiende in mei 1974 mocht een jeugd team een vlaggenproef verzorgen op de internationale wedstrijd in Berg en Bos, georganiseerd door de familie Faber. Ik kan me nog herinneren dat mijn merrie (althans die ik mocht berijden) erg snel was. Net uit IJsland, schimmel, Grima, en razendsnel in draf en galop. De vlaggenproef was dan ook een enorm succes, dachten de toeschouwers. Ik vond het alleen maar erg hard gaan. Maar goed, de vlag heb ik vastgehouden, en uiteindelijk ben ik ook weer gestopt.

Vervolgens kwam een optreden tijdens de UTV en mijn eerste echte rijjasje werd een feit. De IJslanders waren op één na laatste in de rij. Alleen de shetten mochten of konden als bezemwagen dienen. Die konden waarschijnlijk helemaal niet springen.

In 1975 volgde de eerste zilveren medaille in de jeugdtölt. Net een plaatsje achter Caroline van de Bunt.

'

In 1976 was er een hoogtepunt en een dieptepunt. Mijn eerste eigen paard diende zich aan, maar gelijktijdig vertrok de familie Faber naar Canada. Dat was toch wel even slikken,als je het merendeel van je vrije tijd daar op het erf doorbracht.

Ook zo'n plaatje uit de oude doos van een twee-tal mensen die wel een belangrijke rol hebben gespeeld in mijn IJslander-bestaan. De ene vroegtijdig vertrokken maar met enige regelmaat gesproken, de ander duikt nog steeds op. Wie het zijn, mag u raden.

In 1978, na het verlies van mijn eerste paard neemt bovenstaande heer toch wel een bizar en bijzonder besluit. Hij belt zo maar uit het niets mijn vader. Hij weet nog een super-paard te koop. De zaterdag erop gaan we kijken bij Klaas en Els. Twee paarden worden bezichtigd, Hrappur (wellicht ook geen onbekende) en Eldur. De laatste was de vooropgezette bedoeling. Het bleek een meer dan goede keuze en een meer dan goed advies!

In 1979 leer ik Mark Timmerman via de IJslandse paarden kennen. Twee knulletjes in de fantastische omstandigheid 2 zeer getalenteerde paarden te mogen rijden. Samen vormen wij al jaren Jong Nederland (een bijnaam voor een koppel dat al meer dan 25 jaar van IJslandse paarden geniet).

In 1986 deed ik sportjury-examen, toen onder leiding van Walter Feldmann jr. In 1987 kreeg ik mijn licentie van het NSIJP-bestuur. Een geheel nieuwe ervaring werd toegevoegd aan het plezier met IJslandse paarden.

In de tussenliggende jaren jureer ik veel op allerlei internationale toernooien in Duitsland en Nederland, met als hoogtepunt natuurlijk de Wereldkampioenschappen van 1993 in Spaarnwoude, NL.

Door ook nog een maatschappelijke carrière na te jagen, en een aantal onvoorziene omstandigheden wordt het tot 1999 redelijk rustig op het front.

Vanaf 1999 timmeren wij (Manuela en ik) weer een beetje aan de weg. Deelnemen aan wedstrijden gebeurt op zeer geselecteerde schaal doordat onze werkzaamheden binnen de horeca weinig vrije weekenden toelaten. Natuurlijk is de gouden plak van Manuela op de NK 1999 in T3 wel een mooi startpunt om mee verder te gaan.

In de tussentijd zijn we verhuisd naar Balinge, in Drenthe. Een klein rustig dorpje onder de rook van Westerbork, en heerlijk wonen!

Vanaf die tijd nemen eigenlijk alle activiteiten weer langzamerhand toe. In 2002 worden er voor het eerst cursussen gegeven op het gebied van wedstrijdvoorbereiding in samenwerking met Stal frá Gaedingi in Harmelen. Vanaf dat moment beginnen we weer enigszins mee te draaien op het niveau dat we beiden graag nastreven.

In oktober 2005 zijn we een avond wezen testen op de IJsbaan in Haarlem. Tijdens deze avond bleek al snel de enorme mogelijkheden die het IJslands paard heeft op een ijsvloer. Het verwezenlijken van een droom lag binnen handbereik. Naast het organiseren van een wedstrijd op ijs was het een lang gekoesterde wens om ooit eens een evenement te organiseren waarbij de ruiters de sterren van de avond zouden zijn. Ruiters werden gepolst en stonden in de rij voor dit nieuwe idee. Iedereen was van mening dat dit een unieke promotie is voor het IJslandse paard. Het begon als een uit de hand gelopen grap, waarbij we dachten dat het een goede zaak zou zijn als we deze ervaring eens zouden opdoen, direkt daarop volgde het besef dat we bezig waren met een uniek gebeuren, dat veel groter dreigde te worden dan we vooraf hadden voorzien. Die uitdaging zijn we met elkaar (Hans & Yvonne van Dijk, Marieke Weber en Bert van der Zalm, Manuela & ik, samen met een hele rij adviseurs en vrijwilligers) vol aangegaan.

Op zaterdag 11 maart 2006 kwam na een intensieve voorbereidingstijd die wens uit. Een nieuwe wedstrijdvorm heeft gestalte gekregen in Nederland.

In dezelfde tijd ben ik van functie veranderd in de Zorggroep Suydevelt. Sinds 1 maart 2006 ben ik werkzaam als Teamleider Facilitaire Zaken voor de locaties Holdert, Oostermarke, Zuidermarke en Statenhoek. Naast die nieuwe functie wordt er binnen het Facilitair Bedrijf volop gereorganiseerd. Dit brengt enerzijds een uitdaging met zich mee, maar gelijktijdig vergt het ook een extra inspanning om zaken tot een goed einde te brengen.

In het weekeinde van 8 & 9 april 2006 heb ik voor de 2e keer het internationale sportjury-examen gedaan. In mijn beleving ging het niet zo goed, er  waren erg goede paarden met lastige problemen, zoals super-beweging met waardeloze takt. Helaas, het examen heb ik nu niet gehaald. Het positieve aan dit alles is de aantoonbare ontwikkeling die je doormaakt om aan dit soort seminars en wedstrijden mee te doen.

Het afgelopen wedstrijdseizoen (2006) heb ik eigenlijk gebruikt om m.n. jonge paarden ervaring op te laten doen. Soms met succes, zoals Fóstri in F3, die ik vervolgens volledig kwijt raak thuis. Rennen is leuk, maar niet als de controle mist. Dan maar even intensief aan de gang bij de juf. Inmiddels zitten alle knoppen weer op hun plaats.

Hiernaast heb ik sinds jaren niet zoveel gejureerd.

Xander Bikbergen, broer van Manuela, start het afgelopen jaar met het reizen naar wedstrijden om foto's te maken van bijna alle activiteiten. Gelukkige omstandigheid voor ons is dat wij de beschikking krijgen over meer dan goede foto's. Resultaat tijdens de wedstrijden is meestal 's avonds nog ff blijven zitten om de mooie exemplaren er uit te zoeken. Getuige ook onderstaande foto: concentratie bij tijdwaarnemers maar een vliegend paard in rentelgang ernaast. Leuk plaatje.

In augustus 2006 hebben we beslist om nogmaals een editie van HOI te organiseren in 2007. Gelukkig nu met een iets ruimer organisatie-team, en op een overdekte baan.

Horses On Ice 2007 wordt een enorm succes, mede door de overkapping van de volledig ijsbaan. De dagen om het evenement en de dag zelf zijn echt een gekkenhuis. Ons draaiboek klopte prima, waar we niet echt bij stil hadden gestaan, was de media-aandacht dat was een bijzondere en leuke bijkomstigheid. Graag verwijs ik ook naar de website van dit evenement.

Eind juni neem ik afscheid in Emmen, ik heb een nieuwe baan gevonden in Zwolle, bij Zorgspectrum Het Zand. Een nieuwe uitdaging wacht.

In augustus 2007 kopen we een nieuw paard voor me, Fáfnir. Het zal nog wel enig sleutelwerk geven voordat we deze zwarte makker gaan uitbrengen op een tournooi. Maar daar hebben we dan ook een hele winter voor.

Voorjaar 2008 betekent Fáfnir testen op de eerste Indoor-wedstrijden. De start is bemoedigend. Goed paard maar nog steeds erg introvert, en daardoor enigszins onvoorspelbaar. Dit jaar wordt een combinatie van wedstrijd rijden en jureren, iets dat ik eigenlijk al langere tijd graag wilde. Gelukkig is dit alles goed te combineren met het werk binnen Het Zand.

Als ik dit zo terug lees, ontbreekt HOI 2009 in zijn geheel. Dat was werkelijk een intensieve tijd met een nieuwe voorzitter Peter van Osch, nadat Bert van der Zalm afscheid had genomen. Het evenement was echter meer dan geslaagd, met zoveel buitenlandse gasten. En opnieuw hebben we met een nieuw team een superprestatie neergezet.

Inmiddels is 2009 bijna ten einde, en zijn er dit jaar 2 nieuwe paarden gekomen, en zijn er 2 ook vertrokken. Fóstri is verhuisd naar Duitsland, waar hij in Borbeck een nieuwe baas en familie heeft gevonden die helemaal weg van hem zijn. Muska is verhuisd naar het midden van Nederland. Bij ons op stal zijn Gandur von Borbeck (Manuela) en Vördis van Aldenghoor (Nanco) erbij gekomen. Aansprekende jonge paarden die nog even nodig hebben om goed te gaan presteren.

Het wedstrijdseizoen is voorbij gevlogen met veel activiteiten, een relatief lang seizoen ligt achter ons. Nu, in december, even tijd om thuis zaken op orde te stellen.

In 2010 start het wedstrijdseizoen vroeg in april, in Engeland bij Nick Foot waar we op uitnodiging van Smári Slater een beetje cursus geven en een wedstrijd jureren. Altijd een leuke start in een nieuw jaar. Bij toeval wordt Ásti verkocht naar Duitsland waar hij al een half jaar bij Séverine had gestaan, en waar een vriendin er helemaal gelukkig mee is. Wij starten verschillende wedstrijden met leuke resultaten, en genieten vele weekeinden op en rondom wedstrijdterreinen. Fylkir presteert ouderwets goed, Fáfnir en Vördis kunnen nu door ons beiden gereden worden, en Gandur is nog een veelbelovend project van Nanco.

Tijdens onze vakantie starten we met de voorbereidingen van Horses On Ice 2011. Natuurlijk lopen er al langer wat lijntjes, maar nu maken we wat vaart om zaken op de rit te krijgen. Het belooft in ieder geval een nieuwe uitdaging te worden met een nieuw concept.

Inmiddels is het wedstrijdseizoen van 2010 achter de rug. Leuke afsluiting was de Basselthof met Fylkir en Fáfnir. Beiden presteerden naar verwachting en goed. De camper staat in de winterstalling, thuis wordt nu de tuin aangepakt, en hebben we coniferen en boom laten vallen, iets dat we eigenlijk al veel eerder hadden moeten doen. Nu kun je vanuit de keuken weer heerlijk over het land en naar de paarden kijken. Gelijktijdig zijn we al bezig met de planning voor 2011. Natuurlijk slokt HOI behoorlijk wat tijd op omdat we nu toch echt met een nieuw concept gaan werken. Opnieuw spannend, maar erg uitdagend. Als dit slaagt, is er een nieuwe standaard voor ijswedstrijden geboren. Wij gaan er in ieder geval voor, en in de tussentijd heerlijk onze paarden rijden met een winter voor de boeg.

En nu zijn we in 2011 aangekomen. De winter hebben we gebruikt om al weer de 4e editie van Horses On Ice te organiseren. Het nieuwe concept met tribune en videowall zijn meer dan goed uitgepakt, en ook hebben we de eerste wedstrijden van het seizoen al weer achter ons. De tuin is zo goed als klaar, nieuwe boxen staan op hun plek en de verlichting moet nu nog worden afgemaakt. Ook zijn we al weer met Pasen in Verwood geweest met onwaarschijnlijk mooi weer en leuke prestaties. Binnenkort beginnen de wedstrijden in Nederland, zoals Meijel. Wij kijken er in ieder geval naar uit. En natuurlijk zijn we benieuwd hoe het Fylkir met zijn nieuwe bezitter Séverine vergaat in het komende seizoen, evenals de prestaties van onze eigen paarden. Wordt vervolgd.